«Ինչ տխուր է սակայն» ժողովածուն Համլետ Առաքելյանի նոր բանաստեղծությունների ընտրանին է: 

  Գրքի շարքերը կառուցված են զգայությունների և ապրումների պայմանական բաժանումներով:

   Հեղինակը ոչ թե վերարտադրում, այլ ստեղծում է տեքստային նոր աշխարհ, որտեղ չեն կորչում կյանքի նշանները: Բանաստեղծն իր բառերով լցնում է երկրի հարթությամբ սփռված դատարկությունը, որ կյանք է անվանված: Համլետի պոեզիան ոչ թե էմոցիայի և մտքի, երևակայության և իրականության սահմանագծում է, այլ հենց այն լարն է, որ կերպավորվել է որպես բառ ու կառույց:

   Սա պոեզիա է մերօրյան մարդու մասին՝ տխուր, բայց ոչ հուսահատ: Մարդու, որի իրականությունը պայթում է տեքստում ռումբի նման՝ երկինք ուղղված զրույցներից մինչև սեր ու քաղաք, առանձնացում ու անկում: