Շաքի գյուղի հիմնադրման ժամանակներից մինչ մեր օրերն է ձգվում Անահիտ Ավագյանի այս վեպի պատումը: Անցյալն ու ներկան կապվում են ոչ միայն առասպելական Շաքեի՝ ջրվեժի ոգու, առինքնող կերպարով, այլև, առաջին հերթին, մարդկային ճակատագրերով: Անցնելով ստալինյան բռնաճնշումների, համաշխարհային պատերազմի, Արցախյան պատերազմների ու համավարակի միջով, արտագաղթելով  հայրենիքից, հերոսներից շատերը ապրելու ուժ ու մխիթարություն են գտնում: Նույնիսկ ամենադժվար ժամանակներում պահպանում մարդկայինը՝ ձեռք մեկնելով ու բռնելով իրենց մեկնած ձեռքը: Իսկ որոշելն էլ, այդուհանդերձ, չեն փոխում բնության ու հայրենիքի մասին հոգ տանելու, չհուսահատվելու և մարդկանց ու կյանքը սիրելու ուղերձները, որոնք էլ մարդկության վտանգված գոյության գրավականն են: