Հայկ Հարությունյանի «Դենոն» վիպակը խորը փիլիսոփայություն է մարդու կյանքի անցողիկության, չարի ու բարու հակասությունների, գեղեցիկի, աստվածայինի, աստծո հանդեպ հավատի, այդ հավատի խաթարման մասին: Վիպակի հերոսները ծնվում են անարատ, սակայն կյանքի ընթացքում գործած մեղքերի բեռի տակ տանջվելով, երազում են մաքրման, մեղքերից ազատվելու մասին, բայց ողջ աշխարհում տիրող անազնիվ ու սատանայական խառնաշփոթի մեջ, ի վերջո անձնատուր են լինում չարին կամ մաքրվելու համար ինքնասպանություն են գործում: Վիպակը հետաքրքիր սկիզբ և ավարտ ունի: Մարդկությանը հավերժորեն հուզող հավերժական կյանքի գաղափարը հետաքրքիր զարգացումներով է ներկայացնում հեղինակը: Նրա հերոսները մարդկային և՛ արատները, և՛ բարությունը կրողներն են, ովքեր ձգտում են երջանկության և կատարելության հասնել պայքարով: Այդ պայքարի բոցում հասկանում են, որ «իրական երջանկությունը մարդ լինելն է, մարդկային բոլոր հատկանիշների լիարժեք վերապրումն ավելի սքանչելի է, քան անվերջ պայքարը...»: Արվեստի նվիրյալ հերոսը վերջում մերժում է անվերջ պայքարը և նախընտրում է կյանքը, սերը, տառապանքը, երջանկությունը: